Анализ верша яугении янишчыц помню помню праз гады

Dating > Анализ верша яугении янишчыц помню помню праз гады

Download links: → Анализ верша яугении янишчыц помню помню праз гады → Анализ верша яугении янишчыц помню помню праз гады

Гэта баладны, можна сказаць, верш, дзе спакой, дабрабыт жыцця вёскі замешаны на трывозе паэтэсы, на яе асабістай перасцярозе, каб мы былі заўсёды пільнымі ах, як актуальна сёння гэтае: …Не прывядзі разбіць мне сэрца аб немату тваю, Сінін! Верш «Чаму ніколі не баюся я...

Палеская ластаўка , Палесся мілае дзіця , палеская летуценніца - так назвалі ў нашай літаратуры гэтую выдатную паэтку, якой, на вялікі жаль, было суджана пражыць усяго сорак гадоў. Кіруе музеем Антаніна Паўлаўна Сідарчук - дырэктар школы, настаўнік беларускай мовы і літаратуры. Дзяцінства будучай паэтэсы прайшло на вёсцы. Глыбокае пранікненне ў душу народа, пранізлівае адчуванне яго як сябе, пранікненне ва ўнутранае Я чалавека дазваляе паэтэсе стварыць шэраг псіхалагічна праўдзівых вобразаў людзей вёскі, моцных сваёй грамадзянскай пазіцыяй, сваёй высокай духоўнасцю, любоўю да бліжняга, да Радзімы, - у кожным вершы кнігі Ясельда. Каліна зімы: Кніга лірыкі. Яна прынесла з сабой нейкую кніжку - зборнік вершаў Яўгенні Янішчыц - і прачытала мне гэты верш.

Я не кінуся шчасця шукаць, На самоце галубіць патоля. Аб гэтым сведчыць і незакончаная паэма «Галалёд», якая была надрукавана ўжо пасля смерці паэтэсы «Полымя», 1993 г. Пасля заканчэння Рудкаўскай пачатковай школы вучылася Яўгенія Янішчыц спачатку ў васьмігодцы, а 9—10 класы скончыла ў сярэдняй школе Пінскі раён.

Тэма: Звесткі аб жыцці і творчасці Я. Янішчыц. Тэматычная палітра паэзіі паэтэсы - Янішчыц засталася шчымлівай лірычнай паэтэсай, якой дадзена было словам кранаць сэрцы, узвышаць перажыванні і ачышчаць душы.

Радасны пафас і настрой паменшыўся. З'явіліся трывожныя па інтанацыі вершы, прасякнутыя то лёгкім элегійным сумам «Дзевятнаццаць», «Не дакарала, не журыла» , то нясцерпным болем «Ні на міг, ні на век — не твая». У многіх вершах гэтага перыяду паглыбляецца філасофскі пачатак, адчуваецца імкненне падняцца да высокай грамадзянскасці. Апошні, трэці перыяд творчасці паэтэсы датуецца прыблізна 1981-1988 гг. У іх паболыпала грамадзянскага пафасу, Я. Янішчыц узнялася на яшчэ большую вышыню і вастрыню адчування драматызму і складнасці жыцця — як асабіста-га, сямейнага, так і агульначалавечага. Яе лірыка ў гэты час становіцца трагедыйнай па сваім настроі ў цэлым, а элегія смутку, суму і жалю ператвараецца ўсё часцей у элегію нясцерпнага болю. Працэс пераадолення трагічнага пачатку ў паэзіі Я. Янішчыц так і не адбыўся. Аб гэтым сведчыць і незакончаная паэма «Галалёд», якая была надрукавана ўжо пасля смерці паэтэсы «Полымя», 1993 г. Рытміка-інтанацыйны малюнак верша «Помню, помню праз гады» — песенны, напеўны, яго стварае трохстопны харэй, вельмі часты ў народных песнях. Верш «Чаму ніколі не баюся я... » напісаны чатырохстопным ямбам. Янішчыц вельмі блізкая да вуснай народнай творчасці як сваімі вобразамі, так і мелодыкай, словаўжываннем, тропамі. Лірычныя героі яе вершаў часта выпісваюцца ў фальклорным стылі «сябар-сокал » з дапамогай разгорнутых параўнанняў, прыдаткаў і інш.